Kilka słów o świętym Franciszku

Franciszek urodził się w roku 1182 w rodzinie bogatego kupca. Był swawolnym i beztroskim młodzieńcem, gdy wybuchła wojna domowa w jego rodzinnym mieście, Asyżu. Prosty lud walczył ze szlachetnie urodzonymi o prawa pełnego uczestnictwa w rządzie. Wojna rozprzestrzeniła się na sąsiednie miasto, Perugię. Franciszek zaciągnął się do walki, został pojmany i przez rok był jeńcem. Po uwolnieniu, Franciszek już nie szukał próżnych, młodzieńczych przyjemności. Wędrował bez celu, pytając Boga, co ma czynić. Obraz pokazuje Franciszka klęczącego przed trędowatym. Jest to początek jego "nowego" życia, życia poświęconego Panu.

Nie pociąga go kariera kupiecka. Poszukując ewangelicznej doskonałości, Franciszek obnaża się dosłownie ze wszystkiego, co ziemskie. Wydziedziczony przez rodzonego ojca, którego oczekiwania zawiódł, ufa miłosierdziu Bożej Opatrzności. Biskup nie do końca rozumie Franciszka, ale jest przekonany, że ten gorliwy młodzieniec jest natchniony Duchem Świętym.

Widzimy tu Franciszka z jego pierwszym naśladowcą, Bernardem z Quintavalle, rycerzem pochodzącym z bardzo nobliwej rodziny. W kościele świętego Mikołaja wspólnie szukają woli Bożej w Ewangelii. Zaczyna się spełniać proroczy sen Franciszka, w którym Chrystus obiecał  mu, że jeśli wyzbędzie się pragnienia chwały rycerskiej, Pan pośle mu wielu nowych "rycerzy" do walki o Boże Królestwo.

Franciszek wraz z pierwszymi naśladowcami, gdy ich sposób życia został oficjalnie zatwierdzony przez papieża w roku 1209, zamieszkują stajenkę po osłach w Rivo Torto. Pełni entuzjazmu bracia poszczą surowo za przykładem Franciszka. Pewien brat budzi się w środku nocy lamentując, że umiera z głodu. Franciszek natychmiast budzi pozostałych braci i rozkazuje im jeść razem z nim winogrona. Gdy wszyscy śmieją się i wesoło gawędzą, Franciszek upomina ich by, każdy na swój sposób, naśladował nie jego, lecz raczej Chrystusa.

Młoda i nobliwa Klara przychodzi do Franciszka by założyć podobną wspólnotę dla niewiast. Franciszek obcina jej włosy jako znak całkowitego poświęcenia się Bogu. Podczas gdy Franciszek trzyma krzyż i nożyce, jego uwaga zwrócona jest na jej wuja Monaldo wywijającego z oddali szablą. Rodzina Klary stanowczo sprzeciwia się jej decyzji życia zakonnego, ale Klara pozostaje niezachwiana w serdecznej zażyłości z Chrystusem.

Górna część obrazu przedstawia Franciszka inscenizującego Boże Narodzenie w miasteczku Greccio. Według legendy Franciszek z taką miłością przedstawił ojca niosąc dzieciątko Boże, że na oczach świadków ożyło ono w jego rękach. Dolna część obrazu pokazuje Franciszka otrzymującego stygmaty na Górze Alwerni - pięć ran Chrystusa. To bolesne, lecz pełne miłości zjednoczenie z Chrystusem Ukrzyżowanym dokonuje się na dwa lata przed śmiercią Franciszka.

Ostatnia scena przedstawia Franciszkowy transitus, czyli przejście poprzez śmierć do życia wiecznego. Widzimy otaczających go współbraci, papieża i dwie ważne niewiasty, które były mu bliskie - świętą Klarę i Panią Jakobinę. Klara trzyma świecę na znak, że niesie światło Chrystusa, które będzie strzegło rodzinę franciszkańską po śmierci Założyciela. Ptaki lecące ponad głowami tworzą krzyż przypominający, że należy żyć Ewangelią i głosić ją aż po krańce ziemi.

Franciszek z Asyżu został kanonizowany w roku 1228 - dwa lata po swojej śmierci. Klara również została kanonizowana dwa lata po śmierci - w roku 1255.